Ervaringsverhalen

Ervaringsverhaal 

Vandaag voelde ik mij angstig. Soms komt het uit het niets, word ik gewoon zo wakker. Het zijn dagen en momenten dat alles te veel is. Als buiten een vogel plotseling begint te fluiten, schrik ik me rot. Mijn vriend legt liefdevol een hand op mijn schouder, maar die sla ik weg. Want voor mij voelt het alsof er allemaal kleine spinnetjes over dat stukje huid lopen. Prikkels. Ze komen allemaal veels te sterk binnen en het is overweldigend! Al mijn zintuigen staan op scherp. Een geluid klinkt alsof er tientallen mensen door elkaar verschillende dingen in mijn oor schreeuwen. Een aanraking voelt alsof er van alle kanten aan mij getrokken wordt. Ik kan iemands gezicht niet meer duidelijk zien omdat mijn ogen te druk zijn om elk detail, elk kleine vlekje en vliegje in de kamer waar te nemen. Vlees kan ik niet eten omdat de kleinste afwijking in structuur mij laat denken dat er botjes en andere ongewenste stukjes tussen zitten.

Al vanaf dat ik klein was, word ik beschreven als gevoelig. Altijd huilen om de kleinste oorzaak werd mij verteld. Voor mij leken de oorzaken nooit klein. En zelfs nu dat ik het kan rationaliseren, en weet dat er niks aan de hand is, reageerd mijn lichaam automatisch met paniek. Het is allemaal dus niets nieuws voor me. Want ondanks alle psychologen en therapien die ik gehad had, bleef mijn (soms) onredelijke en overklaarbare angst en paniek. Ik voelde het vaak wel aankomen, maar ik kon het niet stoppen, het niet beter maken. De gedachtes kon ik corrigeren, maar de gevoelens bleven.

Nu gaat het beter. Ik heb mijn huis wat op order gebracht, wat geur kaarsjes aangedaan en rustige muziek opgezet. Langzaam verdwijnt de chaos in mijn hoofd en voel ik me weer iets helderder.

Dineke, mijn ergotherapeut, pakte het anders aan dan al die andere therapeuten die ik gehad heb. Voor het eerst lag de focus niet op mijn gedachten of mijn chronische vermoeiheid, maar op het voelen. Op mijn zintuigen. Op het doen. Ze leerde mij hoe ik langzaam dingen kan opbouwen. Hoe ik dingen, waar ik zo krampachtig aan vast hield, los kan laten. En hoe ik het positief stimuleren van selectieve zintuigen in kan zetten tijdens mijn angst en paniek momenten/dagen, zonder het overweldigend te maken. Nu ben ik al een tijdje in staat vrijwilligerswerk te doen. En ondanks dat mijn sessies met Dineke nu afgelopen zijn, heb ik er alle vertrouwen in dat ik mijn werk uren zelf nog verder op zal kunnen bouwen!

Verhaal van Els

23-10-2015

Verhaal van 09-05-2012 tot nu

Mijn CVA heb ik gekregen op 9 mei 2012. Een hersenbloeding.

Gevonden ben ik 10 mei ‘s morgens vroeg. Ik had geprobeerd mensen te bellen, maar dat mocht niet baten. Ik ging voor 10 dagen naar het ziekenhuis. Daar kan ik me weinig meer van herinneren. De visite heb ik wel meegekregen, maar voor de rest , het wassen of het eten, daar heb ik weinig van meegekregen.

Na de 10 dagen werd ik naar Viareva gebracht. Een ervaring. De slaapetage was afgeschermd met gordijnen. Er konden 4 mensen slapen. Door elkaar. Er waren wc ‘s, en er waren douches. Ik ben er totaal 3 maanden gebleven, maar wat een reactie heeft dat gebracht. Ik kon niets. Na ongeveer 3 weken was ik uit de rolstoel, en zo ging dat verder. De trap op en af naar de slaapverdieping, de gymzaal met de diverse toestellen het 1 op 1 gymmen .

In eerste instantie werkte ik in Viareva  aan de taal ( afasie), de gym en besprak ik wat er met het werk moest gebeuren. Na ongeveer 2 maanden mocht ik  een weekeind naar huis . Eerst 1 dag, maar dat werd al gauw omgezet in slapen thuis. Na 3 maanden mocht ik naar huis, met de restrictie dat ik tot januari 2013 een klant van Viareva moest blijven.

Ik ben van augustus tot en met december naar Viareva gegaan.

En al met al krabbelde ik op, langzaam………….

Na Viareva ben ik weer naar het werk gegaan. Opbouwwerker bij stichting Wisselwerk in Apeldoorn.

De functie opbouwwerker was in 2012 vervallen, ik had zaken geregeld, elders gesolliciteerd . Maar ik had dat niet af kunnen maken. Per januari 2013 was er een andere manager, een andere bestuurder. Ik was als een vreemde, terwijl ik er al 32 jaar gewerkt had. Ik wist dat ik ontslagen zou worden.

Daarnaast had ik nog een afasie training ( Canadalaan ) Ik moest me elke maandag voorstellen, de mensen vergaten dat ik er ook was. Ik heb de training een half jaar de hele dag gevolgd, daarna een half jaar de maandag morgen.

Het werk liep niet goed, ik kon me onvoldoende duidelijk maken dat ik dat niet wilde.

Maar helaas na anderhalf jaar ben ik ontslagen. Ik heb een Wia uitkering.

Ik had een job coach van Viareva. Zij heeft mij er op attent gemaakt dat er in Enschede een bedrijf zat Hankamp Rehab die werken met Saebo. Dat was misschien wat voor mij. Een oefenspalk waarmee ik mijn aangedane hand kon trainen.

Petra Hes , een beroepskracht van Saebo kwam mij helpen. Ik kreeg een spalk aangemeten en ben met de ballen gaan oefenen. Ik ben toen van mei tot en met september zeer actief geweest voor Saebo. Ik heb meegewerkt aan films, ik in de hoofdrol. Voor de CVA mensen die er wat aan konden hebben.

Petra kwam met een ergotherapeute in Apeldoorn, Dineke van Sermondt. Zij was een ergo therapeute, die nog geen ervaring had saebo. Zij heeft de cursus gevolgd en ik ben met haar meegegaan. Ik wilde gaan tot het uiterste, geen training was mij teveel of genoeg.

Tijdens de therapie zei ik dat kan ik niet, zij zei “ja dat kan je wel …..”.

We zijn gaan fietsen, tweewieler. Ik kan dit nu uitstekend, een uur.  

En nog meer andere dingen.

17 april 2014 heeft ze mij voorgesteld aan een fysiotherapeute, Marylou de Jong.

Ik ben nooit op sport geweest, nooit…………..

Daar heb ik van een arm die erbij hing tot nu een arm die al veel dingen kan. Ik ben aan het sporten gegaan, 2x per week. En ik merk dat volgend jaar, de arm recht uit kan staan.

Ik kan al veel dingen met de arm, in het huishouden. Praten gaat ook veel beter, het lijkt of ik een bypass gemaakt heb in mijn hoofd. Met Marylou en Dineke kom ik ver (der).

Zelf doe ik vrijwilligerswerk: Bij de Kap, schuldhulpverlening, en 2 maatjesprojecten. Bij de wijkraad Centrum zijn wij bezig met de ontmoeting van mensen die in het Centrum wonen. En ik ben lid van de politieke partij Groenlinks, daar help ik mee met alles wat ze buiten doen, om meer klanten te krijgen.

 

Els Muijzer